Mijn weekendje Parijs was ZO:
Père Lachaise
Père Lachaise, in slaap...
Het graf van Oscar Wilde
Zicht vanaf ons balkonnetje
Sacré Coeur vanaf Place du Tertre (Montmartre)
Metrostation La Bastille
Kerstmarkt La Défense
La Défense
Zalig kerstfeest aan allemaal!
Tacheles kraakpand/kunstencentrum
Berlijn in opbouw
Brandenburger Tor
Monument voor de joden: God is watching you
In augustus was ik een paar dagen in Berlijn. Schitterende stad.
Häckescher Markt
Close encounter (Pergamonmuseum)
Huurfiets
Antiek en modern Berlijn
Bouwwerf
Nikolajkerk
Creatief met baksteen
De wijken Friedrichshain en Kreuzberg reiken elkaar de hand
Berlijnse Muur
Bouwwerf
De rest van de dag doen we alles wat toeristen op een mooi strand omzoomd met kokospalmen aan een diepblauwe zee plegen te doen: we gaan zwemmen, douchen, slenteren, uitrusten. Dat alles, tot het donker wordt, en dat is vroeg hier. We zoeken vervolgens een lokale eetgelegenheid, iets wat moeilijk te vinden is tussen de talrijke westerse restaurants met dito westerse prijzen. Een motobestuurder stopt naast ons en vraagt of we geen lift willen (tegen betaling). Wij zeggen ‘nee bedankt, we willen wel net iets gaan eten, kun jij ons helpen?’ De jongen knikt, wijst ons de weg naar een klein bartje in een zijstraat. Hij is Haïtiaan en heet ‘Angèle’ (what’s in a name). Angèle vergezelt ons en bestelt twee sandwiches voor ons en één voor zichzelf. In het bartje zitten nog twee jongens te eten. Geboeid kijken ze naar de tv, naar ‘Rambo I’: Stallone is niet te verslaan en geeft de listige spleetogen lik op stuk. De jongens in de bar leveren gevatte commentaren bij het schouwspel. Als Rambo eindelijk alle snoodaards om zeep heeft geholpen, kunnen wij met een voldaan gevoel vertrekken. Angèle vraagt de rekening, wij betalen … voor drie sandwiches uiteraard, daar wordt zelfs niet over gepraat.
Vele kruiswoordpuzzels, drie artikels uit ‘Knack Historia’, één ‘Cosmopolitan’, één film (‘Ratatouille’), twee koffie’s en twee vliegtuigmaaltijden later, vliegt ons toestel eindelijk boven Caraïbische oorden. We maken een tussenstop in Kingston, Jamaica, waar enkele bruingebrande toeristen en een paar Jamaicanen opstappen die zó uit de reggaescene weggelopen lijken. De dames in de stoelen voor ons zijn verrukt en roepen onophoudelijk ‘rasta man!’ Wij lachen binnensmonds om zoveel clichés.
En dan landen we eindelijk op de luchthaven van Punta Cana. Een hostess ontfermt zich over Lucie, ik zwaai nog eens naar haar en stap dan de Dominicaanse nacht in. Het is donker en warm. De luchthaven heeft een strooien dak en op de vele taxichauffeurs na lijkt hij behoorlijk verlaten. Wij zijn moe en hongerig. We vragen een taxichauffeur ons naar Playa Cortesito te brengen waar het Posada de la Piedra (het enige hostel hier) gesloten blijkt en we dan maar kiezen voor het Cortesito Inn. We eten lekkere verse vis bij Capitan Cook (later zullen we ook nog Nelson Mandela en Franklin ontmoeten) maar keren al gauw terug naar onze kamer. We zijn doodop en slapen die nacht wel duizend jaar.
De dame bij de incheckbalie bevestigt het nieuws. Wegens een technisch onderhoud is er vertraging. Ze glimlacht medelevend. Om de pijn te verzachten overhandigt ze ons elk een bonnetje voor een koffie op de luchthaven. Luchthavenkoffie aan luchthavenprijzen. De koffie is al snel op, evenals het geduld van mijn lief die niet stil kan blijven zitten en al gauw wegfladdert terwijl ik, rots in de branding van de luchthaven, de handbagage bewaak en mijn hoofd breek over Hollandse kruiswoordraadsels (‘plaats in Gelderland?’). De tijd tikt traag voorbij maar als het moment om in te checken nadert, is mijn lief in geen velden of wegen te bespeuren. Nu word ik ongeduldig. Ik neem de rugzak en loop naar het toilet. Daarna nog steeds geen lief. Ik ga naar de tax-free-zone, ik denk ‘we zien elkaar wel aan de gate’ en loop hem dan toch nog onverwachts tegen het lijf. Wat is de wereld klein, vooral op luchthavens. Het inchecken verloopt vlot, dan moet er nog een uur ofzo gewacht worden, en dan, eindelijk, kunnen we in het vliegtuig stappen.
We zitten in het midden, mijn lief klaagt over te weinig beenruimte, iets waar het kleine meisje links van mij geen last van heeft. Ze heet Lucie en ze reist alleen. Trots zegt ze, in het Frans, ‘je suis dominicaine’.
Het is zover. Morgen vertrekken. Drie weken lang op avontuur, op reis, op ontdekking. De zakken staan klaar. De kleren voor morgen zijn zorgvuldig uitgekozen. Nu moet ik alleen nog proberen te slapen, alles even te vergeten. Het lukt vrij snel. Om 5u gaat de wekker. Meteen ben ik klaarwakker. Tijd om te vertrekken! Die eerste golf van energie ebt snel weg, de weinige uren slaap zijn voelbaar, maar de koffie helpt. Dan komt J … J is net als ons onmenselijk vroeg opgestaan om ons naar het station te brengen. Keilief vind ik dat. Het ontroert me zelfs, voor zover mogelijk zo vroeg ’s morgens. Na een paar sandwiches belegd te hebben en ons nog eens afgevraagd te hebben of we echt niets vergeten zijn (‘ik heb het gevoel dat we iets vergeten zijn’), trekken we even later de deur van ons huisje achter ons dicht en wuiven we onze poezen vaarwel voor drie weken. (Als het kon, beste poezen, dan miauwden we het, dat we gewoon even weg waren maar dat we zouden terugkomen en dat er een lief meisje intussen voor jullie zou zorgen. Zouden jullie het dan begrijpen?). Vriend J. scheurt over de lege ochtendwegen. Ik maak me enige zorgen over zijn rijgedrag maar al snel zijn we aan het station. Opnieuw wuiven we vaarwel. We stappen naar het perron en op de trein en stappen af in Brussel Nationaal Luchthaven, uiteraard.
Luchthavens. Ik heb er al eerder iets over geschreven. Toen was het een trieste overvolle plaats waar voor de zoveelste keer afscheid moest genomen worden en tranen zich wilden verbergen achter een sliert haar. Nu is het een vertrekpunt, een baken van mogelijkheden. Op het grote bord in de vertrekhal staan allerlei mogelijke bestemmingen vermeld: van het statige Moskou tot het hete Abu Dabi, van het regenachtige London tot het broeierige Kinshasa, of zo stel ik me die plaatsen voor. (Ik ben veertien jaar en er ligt een atlas voor mij op tafel, de exotische namen van steden en landen zingen mij toe, Madagascar, Samarkand, Mongolië, Sahara, New York, Lima, Cambodja.) Onze bestemming staat er ook op: Punta Cana (in de Dominicaanse Republiek) met enkele vette rode letters erachteraan: DELAYED. Two hours dan nog. En we zijn al twee uur te vroeg aanwezig. Dat betekent dus vier uur wachten. |
| 04-08-2008 |
 Ondanks mijn vorige logje waarin ik enige aarzeling uitdrukte wat betreft reisfoto’s, maak ik voor jullie graag een uitzondering (!). Hier kunnen jullie even meegenieten van dit prachtige land dat zoveel meer te bieden heeft dan luxehotels en beach resorts: http://www.flickr.com/photos/24512084@N02/sets/72157606534538126/.Wie een slideshow wil kan bovenaan rechts klikken. |
| 03-08-2008 |
 Ik ben er weer. Terug van weggeweest. Het lijkt bijna of ik helemaal niet ben geweest, alsof de drie weken op reis niets anders dan een fantastische maar kortstondige droom zijn geweest. Toch kan ik aan mijn lijst van bezochte reisbestemmingen nu ook ‘Dominicaanse Republiek’ toevoegen, na de B van Bosnië en net vóór Duitsland.Het wordt een gewoonte, een herhaling, om de nieuwe reisindrukken te sorteren en op te bergen als foto’s. Soms denk ik dat ik dat liever niet meer wil. Geen gedoe meer met foto’s, geen versteende momenten en verstarde schoonheid meer om toekomstige nostalgie te voeden. Geen honderdachtenzeventigste fotoalbum maken met een sticker van de Dominicaanse Republiek op de rug. Geen uniek-geachte ervaringen die vervlakken op glanzend fotopapier dat door teveel ogen wordt aanschouwd.
Anderzijds wil ik er graag een verhaal over schrijven, het verhaal vertellen van de mensen die wij ontmoet hebben en van het land dat wij gedroomd hebben. Meer woorden volgen. |
| 08-07-2008 |
| Dinsdagavond. Morgenvroeg vertrekken wij naar zonniger Caraïbische oorden. Mijn lief is al drie dagen ziek en dat is minder leuk, maar gelukkig zit er vandaag weer meer leven en minder koude rillingen in. Deze madame heeft dus alle voorbereidingen voor de reis en de huishoudelijke taken van de voorbije dagen op zich genomen, alsook de zorg voor lieflief (‘mag ik thee?’ ‘ga je dat halen voor mij?’ ‘waar zijn mijn sokken?’-'op het bed’-'waar zijn mijn sokken schat?’-op het bèèèèd’). Afwassen, koken, wassen, plassen, gelukkig moet ik er vanaf morgen niet meer aan denken. Reisverslagen en foto’s volgen hopelijk binnenkort op mijn reisblog! |
Vandaag ben ik in de Standaard en de Club in de reisgidsen voor de DR gaan neuzen. Dominicus, Lonely Planet, Rough Guide … . Persoonlijk vind ik Lonely Planet goed, omdat er veel nuttige informatie instaat. Trotter heeft afgedaan, sinds ik in Mexico en Kroatië met een Trotter op stap was: onduidelijke info, weinig praktische zaken, en heel onvolledig.
Maar goed, al dat geneus heeft me nog meer ‘goesting’ doen krijgen om te vertrekken: stranden, bergen, watervallen, marktjes, dansen en veel meer. Misschien leer ik ook wel duiken, dan kan ik samen met mijn lief de Dominicaanse onderwaterwereld verkennen. Maar dan moet ik eerst van mijn onderwatervrees zien af te raken…
