Het is zover. Morgen vertrekken. Drie weken lang op avontuur, op reis, op ontdekking. De zakken staan klaar. De kleren voor morgen zijn zorgvuldig uitgekozen. Nu moet ik alleen nog proberen te slapen, alles even te vergeten. Het lukt vrij snel.
Om 5u gaat de wekker. Meteen ben ik klaarwakker. Tijd om te vertrekken! Die eerste golf van energie ebt snel weg, de weinige uren slaap zijn voelbaar, maar de koffie helpt. Dan komt J … J is net als ons onmenselijk vroeg opgestaan om ons naar het station te brengen. Keilief vind ik dat. Het ontroert me zelfs, voor zover mogelijk zo vroeg ’s morgens. Na een paar sandwiches belegd te hebben en ons nog eens afgevraagd te hebben of we echt niets vergeten zijn (‘ik heb het gevoel dat we iets vergeten zijn’), trekken we even later de deur van ons huisje achter ons dicht en wuiven we onze poezen vaarwel voor drie weken. (Als het kon, beste poezen, dan miauwden we het, dat we gewoon even weg waren maar dat we zouden terugkomen en dat er een lief meisje intussen voor jullie zou zorgen. Zouden jullie het dan begrijpen?). Vriend J. scheurt over de lege ochtendwegen. Ik maak me enige zorgen over zijn rijgedrag maar al snel zijn we aan het station. Opnieuw wuiven we vaarwel. We stappen naar het perron en op de trein en stappen af in Brussel Nationaal Luchthaven, uiteraard.
Luchthavens. Ik heb er al eerder iets over geschreven. Toen was het een trieste overvolle plaats waar voor de zoveelste keer afscheid moest genomen worden en tranen zich wilden verbergen achter een sliert haar. Nu is het een vertrekpunt, een baken van mogelijkheden. Op het grote bord in de vertrekhal staan allerlei mogelijke bestemmingen vermeld: van het statige Moskou tot het hete Abu Dabi, van het regenachtige London tot het broeierige Kinshasa, of zo stel ik me die plaatsen voor. (Ik ben veertien jaar en er ligt een atlas voor mij op tafel, de exotische namen van steden en landen zingen mij toe, Madagascar, Samarkand, Mongolië, Sahara, New York, Lima, Cambodja.) Onze bestemming staat er ook op: Punta Cana (in de Dominicaanse Republiek) met enkele vette rode letters erachteraan: DELAYED. Two hours dan nog. En we zijn al twee uur te vroeg aanwezig. Dat betekent dus vier uur wachten.
|